Χρωματιστά Μαθηματικά

Σας μοιάζει ο αριθμός 2 πάντα με το χρώμα μπλε; Αν ναι, ερευνητές του Πανεπιστημίου Waterloo υποστηρίζουν πως δεν είστε οι μόνοι. Ο καθηγητής ψυχολογίας Mike Dixon, εκτιμά ότι ένας στους 2000 ανθρώπους βιώνει κάποια μορφή συναισθησίας (synaesthesia), την οποία περιγράφει ως ένωση δύο ή περισσότερων αισθήσεων. Μαζί με τον συνάδελφό του Phil Merikle έχουν δημιουργήσει το Ερευνητικό Κέντρο Συναισθησίας του Waterloo, αλλά μέχρι τώρα έχουν μόνο ένα θέμα έρευνας. Ψάχνουν όμως για περισσότερα. Οι τύποι και οι βαθμίδες συναισθησίας ποικίλουν, αλλά η πιο κοινή μορφή είναι η σύνδεση μεταξύ χρωμάτων και αριθμών ή γραμμάτων. Για παράδειγμα, κάποιος που έχει συναισθησία, πιθανώς πάντα να βλέπει ή να έχει την αίσθηση κάποιου χαρακτηριστικού χρώματος όταν βλέπει έναν συγκεκριμένο αριθμό.
Η φοιτήτρια Cera Cudahy του Πανεπιστημίου Waterloo όταν κοιτάζει μια ασπρόμαυρη εφημερίδα, την βλέπει σαν ένα ουράνιο τόξο από χρωματιστές επικαλύψεις πάνω από το κείμενο. Μπορεί να αντιλαμβάνεται αν έχει απαντήσει σωστά σε κάποιο μαθηματικό πρόβλημα από τον χρωματισμό της απάντησης που έδωσε. Για την Cudahy, κάθε ψηφίο από το 0 μέχρι το 9 μοιάζει να έχει μια επικάλυψη από διαφορετικό χρώμα. Πίστευε πως όλοι βλέπουν τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο μέχρι που προσπάθησε να διδάξει τη νεότερη αδερφή της πολλαπλασιασμό πινάκων.
"Είχε δυσκολίες με τον πολλαπλασιασμό, γι' αυτό πήρα ένα κομμάτι χαρτόνι και έφτιαξα ένα σχεδιάγραμμα, αλλά αντί να χρησιμοποιήσω αριθμούς χρησιμοποίησα χρώματα." λέει η Cudahy. "Η μητέρα μου και η αδερφή μου με κοίταξαν και μου είπαν, 'Δεν κάνουν όλοι Μαθηματικά με αυτόν τον τρόπο.' ". Τότε άρχισε να προβληματίζεται και να ενδιαφέρεται να μάθει γιατί ήταν διαφορετική. Μοιράστηκε τις εμπειρίες της με μερικούς φίλους και δασκάλους, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να δώσει μια εξήγηση.
Η Cudahy ήταν τυχερή. Κατά την διάρκεια της έρευνας, ο Dixon άκουσε πολλές ιστορίες συναισθησίας με διαγνώσεις στα όρια της σχιζοφρένειας. Ενώ άλλοι περιφρονήθηκαν και αντιμετωπίστηκαν με δυσπιστία. Η οικογένεια της Cudahy ευτυχώς την αντιμετώπισε απλά ως λίγο ασυνήθιστη. Ο Merikle ήταν αυτός που κατάφερε να δώσει έναν ορισμό για την κατάσταση της Cudahy, όταν ακόμα ήταν φοιτητής στο πρώτο έτος της Ψυχολογίας. Από τότε, η Cudahy τροφοδότησε τους Dixon και Merikle με ένα ολόκληρο νέο αντικείμενο μελέτης. Συνεργαζόμενοι με μεταπτυχιακούς φοιτητές, μελετώντας τις εξηγήσεις και την αντίληψη της Cudahy, κατάφεραν να επινοήσουν διάφορα test ώστε να τους βοηθήσουν να καταλάβουν την κατάστασή της. Διαπίστωσαν πως χρειάζεται περισσότερο χρόνο να αντιληφθεί πράγματα που παρουσιάζονται με "λανθασμένο" χρωματισμό και πως οι συνδυασμοί χρωμάτων της πρόσφεραν ασυνήθιστες ικανότητες μνήμης.
Η έρευνα για την συναισθησία από τις αρχές του 1800, άλλοτε ανήκε στις προτεραιότητες και άλλοτε ήταν εκτός ενδιαφέροντος. Σήμερα όμως, απολαμβάνει μία αναβίωση, με τους ψυχολόγους να κάνουν χρήση νέων τεχνολογιών ώστε να κατανοήσουν και να κρίνουν το θέμα αυτό. Πανεπιστήμια στην Καλιφόρνια και την Αυστραλία έχουν επίσης ομάδες έρευνας που εργάζονται να ξετυλίξουν τα μυστήρια της συναισθησίας. Οι ανακαλύψεις τους, μπορεί να ρίξουν φως σε ένα θέμα που πολλοί με συναισθησία κρατούσαν μυστικό μέχρι τώρα. "Ο κόσμος πλέον έχει ένα όνομα γι' αυτήν τη κατάσταση. Δεν είναι μία νόσος. Αν είναι κάτι θετικό είναι ότι μπορεί να τους βοηθήσει να έχουν καλύτερη μνήμη." λέει ο Dixon.
Η πρώιμη έρευνα περί συναισθησίας παρουσίασε γενετικούς δεσμούς και υποδεικνύει πως οι γυναίκες είναι έξι φορές πιο πιθανό από τους τους άντρες να ανήκουν σε αυτήν τη κατάσταση. Η Cudahy, όσα περισσότερα μαθαίνει τόσο πείθεται ότι αυτό που έχει είναι περισσότερο δώρο παρά κατάρα. Συγκεκριμένα, λέει: "Δεν θα ήμουν ο εαυτός μου αν έχανα αυτήν την ικανότητα, θα ένιωθα σαν ένα κομμάτι του εγώ μου να έχει φύγει αφού δεν θα μπορούσα να το κάνω πλέον. Είναι τόσο φυσικό και είναι ο τρόπος που πάντα έκανα τα πράγματα. Νομίζω με βοήθησε στο να κοιτάξω έξω απ' τα πλαίσια και να καταλάβω πως δεν βλέπουν όλοι τον κόσμο με τον τρόπο που τον βλέπεις εσύ.".